Pareceume moi adecuado escoitar o relato antes de abordar o debate, xa que nalgúns momentos tendemos a falar e falar e non nos decatamos de escoitar os demais. Os silencios tamén son importantes para poder escoitarnos a nos mesmos, e máis hoxe en día que vivimos rodeados de información que chega a nos de moi diversas maneiras. Tendemos a entrar nunha boráxine de intercambio de informacións, as veces deixándonos levar por opinións que non son as nosas propias. Parece que o mundo vaia máis rápido do que nos podemos procesar a información. Por isto creo que ter momentos de silencio, de parón son necesarios para reflexionar sobre todo o que nos rodea.
É certo que no decorrer da vida cotiá non utilizamos os silencios, pausas na nosa carreira a non se sabe onde.Falamos e falamos, e cando nos falan, non escoitamos, seguimos falando para nos mesmos sen prestar a mínima atención o que nos están dicindo. Queremos que o "interlocutor" remate dunha vez, non reflexionamos sobre o que nos dí, e de novo, voltamos coas nosas ideas, cos mesmos raoamentos sen tan sequera deixar que outras ideas enriquezan as nosas.
Gosto moito de todos os contos das aulas, parece ser que os contos para crianzas teñen sempre algunha carga moi importante, mais que sempre nos pasa desapercibida. Este conto é moi significativo pola importancia que nel se da aos silenzos e que nunca pensamos nela, mais realmente con algúns silenzos dise moito máis que con moitas palabras. É moi importante tamén a tranquilidade que sentía a veciñanza cando ao fin houbo silenzo, pois comparándoa con situacións do noso medio, cando estás na cidade e chegas ao monte máis alonxado da civillización e do ruído daste conta da tranquilidade que encontras, mais antes non te decataras do molesto que era o ruído en que vivimos.
Este conto gustoume moito, tal vez porque o silencio tamén me gusta. Creo que no debate notouse que eu son máis ben silenciosa :) Pero sí, penso que é moi importante escoitar á xente e non ter prisa por falar, porque ás veces se falamos sen pensar ben o que decimos podemos arrepentirnos de non ter ficado en silencio. E como dixo Patricia, con algúns silencios dise máis que con palabras. O silencio é reflexión, tranquilidade, paz... e na sociedade na que vivimos parece que como, na do conto, o único que importa é o contrario, o que no conto era a música, e no noso mundo pode ser o ruido, o ir e venir de información, falar por falar... Como pasou no conto, para chegar a unha verdadeira harmonía é necesario o silencio.
Coincido cos meus compañeiros en que o conto foi fermoso, tamén estou dacordo en que hai que saber escoitar ás persoas,posto que ademáis dun xesto de educación e respeto proporciona información acerca de como é o resto da xente.Non todo o mundo ten os mesmos intereses e un tema que pode ser moi interesante para unhas persoas para outras pode resultar aborrecedor. Se todo o mundo falase por falar e ó mesmo tempo non habería comunicación posible, viviriamos nunha cidade chea de ruído como sucedía no conto.
Coido que tan importante é saber falar coma saber estar en silencio. Pode parecer unha tontería pero hai moita xente que por moito falar non se da conta do importante que é o silencio, porque nos permite reflexionar antes de dicir o que queremos e tamén escoitar o que os demais nos teñen que dicir. En moitos casos aforrariamonos moitos conflictos se nos parásemos a escoitar o que o resto da xente quere dicir
A saturación de palabras tapa os poros por onde respira o calado
O antropólogo David Le Breton escribe: “O silencio non é nunca o vacío, senón a respiración entre palabras, o repliegue momentáneo que permite o fluir dos significados, o intercambio de miradas e emocións, o sopesar xa sexa das frases que se amontoan nos beizos ou o eco da sua recepción , é o tacto que cede o uso da palabra mediante unha lixeira inflexión da voz , aproveitada de inmediato polo que agarda o momento favorable”
O xeito deste conto de nos achegar á importancia dos silencios dende á música, paréceme moi atinado. Dende ela, dende a música, é doado se percatar do enriquecemento na melodía, e tentador facer a proba noutros eidos.
É este o conto dos silencios, e aplica a súa propia menciña, para nos tamén falar, caladamente, da valoración do diferente e da mellora acadada nesa aceptación.
Encantanme os contos que relatas na clase. Como din case todos os meus compañeiros, o silencio é moi importante. O silencio tamén é incómodo moitas veces pero creo que é mellor moitas veces estar calado. Por iso, a reflexión e os momentos de soidade consigo mesmo que se fan nos silencios non se pagan con nada no mundo. Un saúdo MIREYA BENITO MORCUENDE
Eu creo que este foi o conto que máis me gustou de tódolos os lidos! E estou dacordo con Patricia en que tódolos relatos infantís teñen unha carga moi profunda. Eu fai anos que non lía contos infantís e agora parece que vou volver a eles. Zeltia Freire.
Pareceume moi adecuado escoitar o relato antes de abordar o debate, xa que nalgúns momentos tendemos a falar e falar e non nos decatamos de escoitar os demais. Os silencios tamén son importantes para poder escoitarnos a nos mesmos, e máis hoxe en día que vivimos rodeados de información que chega a nos de moi diversas maneiras. Tendemos a entrar nunha boráxine de intercambio de informacións, as veces deixándonos levar por opinións que non son as nosas propias. Parece que o mundo vaia máis rápido do que nos podemos procesar a información. Por isto creo que ter momentos de silencio, de parón son necesarios para reflexionar sobre todo o que nos rodea.
ResponderEliminarÉ certo que no decorrer da vida cotiá non utilizamos os silencios, pausas na nosa carreira a non se sabe onde.Falamos e falamos, e cando nos falan, non escoitamos, seguimos falando para nos mesmos sen prestar a mínima atención o que nos están dicindo. Queremos que o "interlocutor" remate dunha vez, non reflexionamos sobre o que nos dí, e de novo, voltamos coas nosas ideas, cos mesmos raoamentos sen tan sequera deixar que outras ideas enriquezan as nosas.
ResponderEliminarGosto moito de todos os contos das aulas, parece ser que os contos para crianzas teñen sempre algunha carga moi importante, mais que sempre nos pasa desapercibida.
ResponderEliminarEste conto é moi significativo pola importancia que nel se da aos silenzos e que nunca pensamos nela, mais realmente con algúns silenzos dise moito máis que con moitas palabras.
É moi importante tamén a tranquilidade que sentía a veciñanza cando ao fin houbo silenzo, pois comparándoa con situacións do noso medio, cando estás na cidade e chegas ao monte máis alonxado da civillización e do ruído daste conta da tranquilidade que encontras, mais antes non te decataras do molesto que era o ruído en que vivimos.
Este conto gustoume moito, tal vez porque o silencio tamén me gusta. Creo que no debate notouse que eu son máis ben silenciosa :) Pero sí, penso que é moi importante escoitar á xente e non ter prisa por falar, porque ás veces se falamos sen pensar ben o que decimos podemos arrepentirnos de non ter ficado en silencio. E como dixo Patricia, con algúns silencios dise máis que con palabras. O silencio é reflexión, tranquilidade, paz... e na sociedade na que vivimos parece que como, na do conto, o único que importa é o contrario, o que no conto era a música, e no noso mundo pode ser o ruido, o ir e venir de información, falar por falar... Como pasou no conto, para chegar a unha verdadeira harmonía é necesario o silencio.
ResponderEliminarCoincido cos meus compañeiros en que o conto foi fermoso, tamén estou dacordo en que hai que saber escoitar ás persoas,posto que ademáis dun xesto de educación e respeto proporciona información acerca de como é o resto da xente.Non todo o mundo ten os mesmos intereses e un tema que pode ser moi interesante para unhas persoas para outras pode resultar aborrecedor.
ResponderEliminarSe todo o mundo falase por falar e ó mesmo tempo non habería comunicación posible, viviriamos nunha cidade chea de ruído como sucedía no conto.
Coido que tan importante é saber falar coma saber estar en silencio.
ResponderEliminarPode parecer unha tontería pero hai moita xente que por moito falar non se da conta do importante que é o silencio, porque nos permite reflexionar antes de dicir o que queremos e tamén escoitar o que os demais nos teñen que dicir.
En moitos casos aforrariamonos moitos conflictos se nos parásemos a escoitar o que o resto da xente quere dicir
A saturación de palabras tapa os poros por onde respira o calado
ResponderEliminarO antropólogo David Le Breton escribe: “O silencio non é nunca o vacío, senón a respiración entre palabras, o repliegue momentáneo que permite o fluir dos significados, o intercambio de miradas e emocións, o sopesar xa sexa das frases que se amontoan nos beizos ou o eco da sua recepción , é o tacto que cede o uso da palabra mediante unha lixeira inflexión da voz , aproveitada de inmediato polo que agarda o momento favorable”
O xeito deste conto de nos achegar á importancia dos silencios dende á música, paréceme moi atinado. Dende ela, dende a música, é doado se percatar do enriquecemento na melodía, e tentador facer a proba noutros eidos.
É este o conto dos silencios, e aplica a súa propia menciña, para nos tamén falar, caladamente, da valoración do diferente e da mellora acadada nesa aceptación.
Encantanme os contos que relatas na clase. Como din case todos os meus compañeiros, o silencio é moi importante. O silencio tamén é incómodo moitas veces pero creo que é mellor moitas veces estar calado. Por iso, a reflexión e os momentos de soidade consigo mesmo que se fan nos silencios non se pagan con nada no mundo.
ResponderEliminarUn saúdo
MIREYA BENITO MORCUENDE
Eu creo que este foi o conto que máis me gustou de tódolos os lidos! E estou dacordo con Patricia en que tódolos relatos infantís teñen unha carga moi profunda. Eu fai anos que non lía contos infantís e agora parece que vou volver a eles.
ResponderEliminarZeltia Freire.